شمارهٔ ۶۷۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم
سر می رود از پای فشردن به غریبی
سرگشتگی آرد چو وطن، جای گریز است
بیجا ندود سنگ فلاخن به غریبی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر به تنهایی و غریبی خود اشاره می‌کند و می‌گوید مانند شمعی است که در خاموشی و بی‌جرمی می‌سوزد. احساس سرگشتگی او به دلیل دوری از وطن است و این دوری باعث می‌شود که او مثل سنگی در فلاخن به‌سوی بی‌جایی پرتاب شود. به طور کلی، شاعر از بی‌خانمانی و تنهایی خود رنج می‌برد.