شمارهٔ ۶۶۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تماشاگری در میخانه می‌پردازد که چشمش به دور و بر است و با شراب غمزه‌ای پر شده است. او اشاره می‌کند که اگر کسی در دریای غم گرفتار باشد، چگونه می‌تواند به ویرانی برسد. همچنین به زیبایی زلف کسی اشاره می‌کند که در آن هیچ کنش و حرکتی نیست و در پایان به پروانه‌ای که بر روی شعله شمع می‌رقصد، اشاره می‌کند. این اشعار به مضامین عشق، زیبایی و غم پرداخته و احوالات عاشق را به تصویر می‌کشد.