شمارهٔ ۶۸۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
گل نغمه تازه کردن، به دماغ صبحگاهی
شب زلفت از کفم شد، به چه عمر زنده مانم؟
که رسید روز مرگم، چو چراغ صبحگاهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از لذت باده‌نوشی در صبح و تازگی آن به زیبایی یاد می‌کند. همچنین، او به زلف معشوق اشاره می‌کند و نگران این است که با رسیدن روز مرگ، عمرش به پایان برسد، مانند چراغی که در صبح خاموش می‌شود.