شمارهٔ ۶۸۶ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
چشم مرا آب داد، تازگی روی می
رنگ شکفتن گرفت، طبع من از بوی می
تازه دلی پیشه باد، سرخوشی از ریشه باد
سبزتر از شیشه باد، نخل من از جوی می
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از تجدید حیات و سرزندگی خود صحبت می‌کند که با بویی تازه و خوشایند از می (شراب) مرتبط شده است. او به حال و هوای خوشی اشاره می‌کند که به او انرژی و طراوت می‌دهد، و نخل او هم به خاطر جریان آب جوی بارور و سرسبز شده است. به طور کلی، این شعر نمادی از شادابی و نشاط ناشی از نوشیدن می و ارتباط با طبیعت است.