شمارهٔ ۶۸۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر واقعیت تلخ زندگی است. شاعر می‌گوید که در این دنیا هیچ کس نمی‌تواند از غم‌ها فرار کند و همه سرانجام به مردن خواهند رسید. او به تلخی ایام اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید به دنبال کام دل و خوشی در این دنیا باشیم، چرا که مانند دریای پرآب است که نوشیدنی ندارد و انسان‌ها نمی‌توانند از آن بهره‌مند شوند. به طور کلی، این غزلی است درباره سختی‌های زندگی و inevitability مرگ.