شمارهٔ ۷۰۵ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نخواهی داشت رنگ از سوختن هم، ای خس گلشن
اگر در آتش بی طالعیها همچو من باشی
ز بوی دلکشت مستی فزاید عندلیبان را
به گل حاجت ندارد باغبان، تا در چمن باشی
گل از شوخی هزاران خنده بر گفتار بلبل زد
لبی بگشا تو هم ای غنچه، تا کی بی دهن باشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به زیبایی و سرخوشی‌های گل و بلبل اشاره می‌کند. او هشدار می‌دهد که اگر در آتش نادانی غوطه‌ور باشی، مانند گلی که در آتش سوخت، رنگ و جلا نخواهی داشت. همچنین، می‌گوید بوی خوش عشق و شادی، نظر بلبلان را به خود جلب می‌کند و برای گل‌ها نیازی به باغبان نیست. در نهایت، شاعر از غنچه می‌خواهد که صدای خود را نیز به در آورد و از سکوت خارج شود.