شمارهٔ ۷۱۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شعر، شاعر از غم و پژمردگی صحبت می‌کند و حس دل‌تنگی خود را نسبت به وطن و زیبایی‌های آن ابراز می‌کند. او می‌گوید اگر دلش بتواند در جایی تازه و شاداب در وطن جا بگیرد، تمام عشق و محبتش را مانند گل بر خاک پای آنجا نثار خواهد کرد، البته به شرطی که آب و هوای خوب فراهم باشد.