شمارهٔ ۷۰۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساس درد و رنج عمیق و بی‌پایانی است که در زندگی وجود دارد و در مقابل، درمان و آرامش بسیار کم به نظر می‌رسد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر میزبان (زندگی یا سرنوشت) بیشتر به مهمان (انسان‌ها) محبت می‌کرد، شاید میزان رنج و محنت کمتر می‌شد.