شمارهٔ ۷۲۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
زندگی می آورد ای شمع، آب جوی صبح
چون تو از موج نسیمش در پی مردن شدی؟
ای دل از بیم گناهت دوزخی در عرصه نیست
می گریزد از تو آتش، بس که تردامن شدی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی به احساسات و ترس‌های درونی اشاره دارد. شاعر از شمعی یاد می‌کند که در روز روشن آب جوی صبح قرار دارد و به زندگی و مرگ فکر می‌کند. دل شاعر از گناه‌هایش می‌ترسد و احساس عذاب و گناه را تجربه می‌کند. به طور کلی، شعر بیانگر بازی‌های روحی و احساسی انسان و ترس از عواقب اعمالش است.