شمارهٔ ۷۳ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
روان کردم به کویش قاصدی از اشک و می ترسم
کزین کودک نیاید تندرفتاری چو کاهل‌ها
بیابان‌گردی شوق توام از بس که عادت شد
بود در راه‌ها آسایشم بهتر ز منزل‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر به کوی محبوبش می‌رود و از اینکه ممکن است احساساتش را خوب نشود نگران است. او از عشق و شوقش به محبوبش می‌گوید و اشاره می‌کند که دوری از منزل، برایش راحت‌تر از نشستن در خانه است.