شمارهٔ ۷۴۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به گل اشاره می‌کند و از زبان شیرین و دلنشین آن می‌خواهد که سخنی بگوید. او با لبخند و امید به شنیدن حرفی از گل، از بی‌زبانی و عدم بیان احساساتش نگران است و می‌پرسد تا چه زمانی باید این وضعیت ادامه داشته باشد.