شمارهٔ ۷۴۳ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این جمله به این معناست که ساقی (مهماندار) در بزم و مهمانی‌های آسمانی، شرابی را که در دست دارد، به دقت و با مهارت تقسیم می‌کند. اما وقتی که کسی لب به شراب نمی‌زند و آن را نمی‌نوشد، این نوشیدنی بی‌فایده و خشک می‌شود. به نوعی، نوشیدنی تنها زمانی ارزش دارد که مصرف شود.