شمارهٔ ۷۶۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
چشم من سوی تو، چشم تو به سوی دگری
من به روی تو ببینم، تو به روی دگری
ما چو طوطی ز نم جوی طبیعت سبزیم
سبزه ما نخورد آب ز جوی دگری
پاکی دل به تو در سجده تسلیم چه سود
نتوان کرد عبادت به وضوی دگری
گر سبوی خودم از دست رود بر سر آب
به که چون دسته بچسبم به سبوی دگری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احوالات عاشقانه و دلتنگی اشاره دارد. شاعر از عشق و شور و حال خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که نگاهش تنها به محبوب است، در حالی که محبوب به دیگری چشم دوخته است. او خود را به طوطی سبز طبیعت تشبیه می‌کند که از آب جوی دیگری بهره نمی‌برد. شاعر می‌گوید که حتی عبادت و پاکی دلش در پیش محبوب نتیجه‌ای ندارد، و اگرچه امکان جدا شدن از معشوق وجود دارد، ترجیح می‌دهد به اصل خود یعنی محبت وفادار بماند، حتی اگر سبوی سرشار از عشقش از دست برود. در کل، شعر بیانگر احساسات عمیق و ناامیدی در عشق است.