شمارهٔ ۹۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
مگر چاه زنخدانت نمایان گشت در صحرا
که بر دور تو می بینم کبوترهای چاهی را
گدای عشق باش و ز ابر رحمت سایه پرور شو
که بر باد است رفعت، سایبان پادشاهی را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر درباره‌ی ظهور عشق و نشانه‌های آن صحبت می‌کند. چاه زنخدان اشاره به زیبایی و دلربایی معشوق دارد که در صحرا، دنیای عشق، نمایان شده است. همچنین شاعر می‌گوید که باید گدای عشق بود و از رحمت الهی بهره‌برد، زیرا مقام و بزرگی در دنیا ناپایدار و در معرض باد و تغییر است.