شمارهٔ ۹۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر کاتب بخواهد حال او را بنویسد، اشک و اندوهش به اندازه‌ای است که حتی ورق‌های کاغذ هم از آن ناله می‌کنند. به عبارتی، احساسات عمیق و دردناک او به حدی است که بر روی کاغذ نیز تأثیر می‌گذارد.