شمارهٔ ۹۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در زمان ما، گوش ارباب کر (نشانه‌ی بی‌توجهی و نادیده‌گرفتن حقیقت) به صداهایی که به زمین افتاده‌اند توجهی ندارد. به عبارتی، هرچند ممکن است پیامی وجود داشته باشد، اما کسی آن را نمی‌شنود و به آن توجه نمی‌کند.