شمارهٔ ۹۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما را به دار عشق، که نزدیک می برد؟
از تار آه اگر نبود ریسمان ما
هر خس ز تندخویی آن گل درین چمن
ماری ست خفته در بغل آشیان ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و وابستگی اشاره دارد. عشق مانند دامی است که انسان را به خود نزدیک می‌کند و بدون وجود غم و اندوه، ما نمی‌توانیم به این حالت نزدیک شویم. همچنین، درختان و گل‌ها در چمن به تندخویی و خطرناک بودن اشاره دارند، که به نوعی نماد موانع و چالش‌های موجود در مسیر عشق هستند. در نهایت، این ابیات نشان‌دهنده پیچیدگی‌ها و خطرات عشق است.