بخش ۶ - کیفیت سخنسازی طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شادی و لذتی که از سخن و معانی عمیق می‌برد، صحبت می‌کند. او به مستی از باده (معانی) اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با ورود به دنیای معنی، به نوعی در کوچه دل خود خراباتی شده است. او از تجربیات و احساسات خود در سخن گفتن سخن می‌گوید و به تخلیه احساسات در قالب کلمات اشاره دارد. در نهایت، از یک مغنی دعوت می‌کند تا نغمه‌ای سر دهند تا فضای خشک را با موسیقی تر کنند.