فصل دوم - مدیحهسراییها — دیوان اشعار ترکی شیرازی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ - اقتدار محمد — شمس و قمر، عکسی از عذار محمد
- شمارهٔ ۶ - تخت خلافت — باد بهار می وزد ساقی ماه پیکرا
- شمارهٔ ۳ - شیر کردگار — ای سبب خلق و آفرینش عالم
- شمارهٔ ۴ - مصدر علم لدنی — چون خدا از نور خود نور پیمبر آفرید
- شمارهٔ ۷ - سودای حیدر — سرت گردم بیا ساقی ز می، پر ساز و ساغر را
- شمارهٔ ۲ - علت ایجاد ممکنات — دوشینه شاه زنگ برافراخت چون علم
- شمارهٔ ۵ - خجسته عید سعید — سحر ز بانگ خروش خروس خوش گفتار
- شمارهٔ ۱۴ - پیشوای خلق — ای تربت مطهر تو خلق را مطاف!
- شمارهٔ ۱۵ - شرار آتش عشق — بگویمت سخنی کاندر او نه جای اشک است
- شمارهٔ ۱۰ - تاج انما — شاهی که نه فلک،چو بساطی ست زیر پاش
- شمارهٔ ۱۲ - شیر بیشهٔ هیجا — خواجه فکر منزل کن، هر قدر که بتوانی
- شمارهٔ ۱۳ - آیت کبرای حق — مرحبا! ای قاصد عیسی دم فرخ لقا!
- شمارهٔ ۱۱ - مهر علی — شهنشهی که بود جبرئیل دربانش
- شمارهٔ ۹ - در نجف — ای کشتی علم را تو لنگر!
- شمارهٔ ۸ - خورشید خاور — سرت گردم ای ساقی سیم پیکر!
- شمارهٔ ۱۶ - محب علی — به سر هر که سودای حیدر ندارد
- شمارهٔ ۱۸ - غدیر خم — سحرگاهان به گوشم این ندا از چرخ پیر آمد
- شمارهٔ ۲۳ - حبیبه داور — بلبل طبعم دوباره گشت سخنور
- شمارهٔ ۱۷ - عید غدیر — صبحدم مرغ سحرخوان چو برآورد نفیر
- شمارهٔ ۲۲ - صاحب ذوالفقار — سرت گردم ای ساقی سیمتن!
- شمارهٔ ۲۰ - در دریای سرمدی — شاهنشهی که بحر سخا راست گوهرا
- شمارهٔ ۱۹ - شه سریر ولایت — رسید فصل بهار، ای نگار سیمین تن!
- شمارهٔ ۲۱ - صاحب تاج انما — ای دل! از چاه بیخودی بدرآ
- شمارهٔ ۲۵ - سر عشق — هر که را عشق دلبری به سر است
- شمارهٔ ۲۴ - خصال حسن — زهی زنور جمالت جهان جان روشن
- شمارهٔ ۲۸ - طرب انگیز — خوشا شیراز و خلق باوفایش
- شمارهٔ ۲۷ - پاک گوهر — شاهی که بارگاه وی از عرش برتر است
- شمارهٔ ۲۶ - میدان عشق — عاشقا! گر عاشقی چون عاشقان با غم بساز