نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱ - بادهٔ ناب ترکی شیرازی

ترکی شیرازی / فصل پنجم - قطعه‌ها و تک‌بیتی‌ها / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

تا کی ای بخت خفتهٔ «ترکی»!

بر نخیزی زخواب قیلوله

خیز از جا که این بیابان راست

غول در راه و راه بیغوله

خیز و جامی بزن، زبادهٔ ناب

با پری پیکران شنگوله

گه یکی را ببوس چهره چو ماه

گه یکی راببوی مرغوله

گاه بشنو زمطربان عراق

لحن ترک و حجاز و زنگوله

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بخت نیک خود که در خواب غفلت است، می‌خواهد بیدار شود و به زندگی و خوشی‌ها برسد. او به بخت می‌گوید که از خواب قیلوله برخیزد و به مبارزات و چالش‌های زندگی توجه کند. شاعر به لذت‌های زندگی اشاره می‌کند، مانند نوشیدن شراب و لذت بردن از زیبایی‌ها و هنر موسیقی. در واقع، دعوت به شجاعت و بهره‌برداری از لحظات زندگی و لذت بردن از زیبایی‌ها و هنر است.