شمارهٔ ۱۱۱ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساساتی عمیق و درونی است. شاعر از کسی سخن می‌گوید که در دل خود درد و غم دارد و به همین دلیل، علاقه‌ای به زیبایی‌های باغ و گل‌ها ندارد. او خود را به خاطر بی‌احساسی و ناتوانی در لذت بردن از زندگی، گوشه‌نشین توصیف می‌کند و در عوض، آن کسی را که در فصل بهار از زندگی و زیبایی‌ها لذت می‌برد، خوشبخت می‌داند.