شمارهٔ ۱۴۱ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر آرزو می‌کند که ای کاش زبان گویایی داشته باشد تا بتواند احساسات درونیش را بیان کند. او دلش به شدت پر از افکار و احساسات است و دوست دارد که این احساسات را بی‌پرده و رک بیان کند تا دیگران از حال او باخبر شوند.