شمارهٔ ۱۶۵ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد جامعه و مردم می‌پردازد. شاعر می‌گوید افرادی که هر دو سال یک‌بار به تو بی‌توجهی می‌کنند و تو را به حراج می‌گذارند، بدون توجه به افزایش ارزش تو، همچنان تو را خریداری می‌کنند. او به مردم توصیه می‌کند که خود را ارزان نفروشند، زیرا در جامعه‌ای که مردم به سادگی و به وفور چیزهای کم‌ارزش را می‌خرند، ارزش واقعی یک فرد باید مورد حفظ و احترام قرار گیرد.