شمارهٔ ۱۷۳ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به توصیف حالتی از ملت می‌پردازد که وقتی در حال شادی یا مستی است، به سخنان دیگران توجه نمی‌کند و نه عیوب خود را به یاد می‌آورد و نه خوبی‌ها و بدی‌هایی را که دیده، در خاطرش می‌ماند. به نوعی، این حالت باعث نادیده گرفتن واقعیت‌ها و درس‌هایی می‌شود که می‌توان از آن‌ها آموخت.