شمارهٔ ۲۱۲ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به نقد طلاپرستی و عشق به ثروت می‌پردازد و می‌گوید هر جا سخن از طلا و ثروت ناب باشد، آدمی مانند لردی که به طلا عشق می‌ورزد، در خواب و خیال غرق می‌شود. او آرزو می‌کند که این جزیره آتشین که نماد طمع و ثروت است، به خاک تبدیل شود و از دیوانگی و تباهی دور بماند.