شمارهٔ ۲۷۳ فرخی یزدی
فرخی یزدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چندی ز هوس باده پرستی کردم
می خوردم و از غرور مستی کردم
چون پای امیدواریم خورد بسنگ
دیدم که عبث دراز دستی کردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از لحظه‌ای که به خوشگذرانی و نوشیدن مشغول بوده، صحبت می‌کند. او از احساس غرور و مستی ناشی از این کار می‌گوید، اما وقتی امیدش ناامید می‌شود و به سنگ می‌خورد، می‌فهمد که صرفاً به این لذت‌ها پرداخته و نتیجه‌ای نداشته است. در واقع، او به عبث بودن این لذت‌ها پی می‌برد.