شمارهٔ ۲۸۹ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و به درد و رنجی که در دل دارد اشاره می‌کند. او می‌پرسد تا چه زمانی باید در غم و اندوه زندگی کند و بر آتش نداشته و اشک‌های خود ادامه دهد، تا زمانی که به خاطر نزدیکی مرگ، تبدیل به خاک شود. این ابیات نشان‌دهنده ناامیدی و حسرت شاعر است و او از فشاری که بر دلش حس می‌کند، می‌نازد.