شمارهٔ ۲۹۷ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از روزی صحبت می‌کند که به شادی و غم دل بسته است. او به چهره‌های نامحرم و محرم توجه کرده و در نتیجه از فریاد زدن و درخواست کمک ناامید شده و خاموش می‌شود. به عبارتی، احساس ناکامی و بی‌کمکی را بیان می‌کند.