شمارهٔ ۳۲۷ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ناتوانی و رنج‌های ناشی از ظلم و ستم اشاره می‌کند و در عین حال به زندگی و پیری می‌پردازد. او از این می‌پرسد که تا کی باید با چشمانی ناتوان، مرگ جوانان را مشاهده کنیم و به تماشای ستم بر ناتوانان بپردازیم. توجه به تضاد بین قدرت و ناتوانی و عمق درد و رنج انسانی در این شعر بارز است.