شمارهٔ ۳۷۵ فرخی یزدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به کوه و کاه به عنوان نمادهایی از غم و درد خود اشاره می‌کند. او کوه را همسنگ غم و کاه را هم‌رنگ رخ زردش می‌داند. همچنین آتش عشق را عامل دلگرمی‌اش می‌داند، اما آن را مشابه مجمری که سردی ناله‌اش را می‌سوزاند، توصیف می‌کند. به طور کلی، شاعر احساسات عمیق و درد خود را از طریق این تصاویری که به کار می‌برد، بیان می‌کند.