شمارهٔ ۱۰ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بگذشت ماه روزه به خیر و مبارکی
پر کن قدح ز باده گلرنگ راوکی
آبی که گر برابر آتش بداریش
واجب شود عبادت او نزد مزدکی
بسْرای شعر بنده چو بلبل که پر شود
سمع خدایگان ز نوای چکاوکی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با خوشحالی از پایان ماه رمضان صحبت می‌کند و می‌خواهد که قدحی پر از باده (شراب) کند. او به نوعی به اهمیت عبادت و شکرگزاری اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی آب هم در برابر آتش، عبادت می‌شود. شاعر همچنین به زیبایی و لذت شعر و موسیقی اشاره می‌کند و خود را مانند بلبل می‌بیند که با صدای خوشش، دلای خدا را شاد می‌کند.