شمارهٔ ۳ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و وفا می‌گوید و از معشوقش خواسته که در وفای خود ثابت‌قدم باشد. او با دل شکسته و غمگینی که از بی‌توجهی معشوق دارد، به او این سوال را می‌کند که آیا واقعاً وفایی هست؟ شاعر به عدم پاسخگویی معشوق اشاره می‌کند و با ناامیدی، از او می‌خواهد که لااقل دردی را که به دلش وارد کرده، بپرسد. او خود را در شرایطی می‌بیند که برای رسیدن به معشوق، تحمل درد و رنج را به جان خریده و احساس می‌کند که در عشق، بی‌حد و مرز گدا و مسکین است.