شمارهٔ ۲۱ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که همه چیز در زمین و آسمان نشانه‌ای از قدرت و زیبایی خداوند است. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر قدرت آسمانی به اوج خود برسد، نمی‌تواند خود را از حقیقت وجودی‌اش جدا کند. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را با جلال و بزرگی بیشتری بیاراید و به او امید می‌دهد که همچنان انتظار دارد تا نشانه‌های بزرگی از خداوند را در زندگی‌اش ببیند.