شمارهٔ ۵۵ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روزگاری می‌پردازد که شاعر در آن به نعمت‌های جود و بخشش خداوند اشاره دارد. او می‌گوید که روز به روز مخلوقات خدا نسبت به جود او شکرگزاری می‌کنند و از طرفی بر زبان او هیچ قولی از دروغ و نادرست نمی‌آید و کارهای او هم همیشه خیرخواهانه است. شاعر سپس به مقایسه صوفی و رهبان می‌پردازد که یکی به دنبال لقمه‌ای در خانقاه و دیگری در دیر است، و این موضوع بر دل او بار بزرگی گذاشته است. او همچنین از هارون درخواست می‌کند که درگاهش را به خوبی بگشاید و اشاره می‌کند که او در حال حاضر در درد و غم است و نمی‌خواهد که او را به حال خود رها کند. از این رو، شعر احساساتی از ناامیدی و طلب یاری دارد.