نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۰ ظهیر فاریابی

ظهیر فاریابی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ای حکم تو چون قضاءمبرم

آسوده ز اعتراض و تبدیل

از طارم سقف همت تو

آویخته نه فلک چو قندیل

تا حشر بکرده آل عباس

در آیت خسرویت تأویل

تاریک شده جهان روشن

در چشم عدوت میل در میل

در معرکه تیغت از سر دست

مانند پیاده افکند پیل

وز دست کفت فرات و دجله

هر لحظه زنند جامه در نیل

خورشید که کمترین و شاقی ست

در موکب تو دوان به تعجیل

تحویل همی کند به برجی

کز عدل تو یافته ست تعدیل

میمون و خجسته باد بر تو

نوروز بزرگ و روز تحویل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف قدرت و عظمت الهی می‌پردازد و از حکمی که از جانب خداوند صادر شده، سخن می‌گوید. او به آرامش ناشی از این حکم اشاره دارد و در وصف فضیلت‌های الهی به مثالی از نوروز و روز تحویل می‌پردازد. شاعر تأکید دارد که جهان به روشنایی درآمده و همه چیز تحت تأثیر عدالت و حکم الهی است. همچنین، او با زبانی زیبا و تصویرسازی‌های قوی به پیروزی و قدرت اشاره می‌کند و به اهمیت زمان و تغییرات طبیعی از جمله نوروز می‌افزاید. در نهایت، شاعر برای این روز بزرگ آرزوی خوشبختی و شادکامی می‌کند.