شمارهٔ ۷۱ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر "افتخار جهان جمال الدین" به ستایش شخصیتی بزرگ و برجسته می‌پردازد. شاعر با بیان کردن زیبایی‌های کلام و فعل این شخصیت، او را برتر از دیگران معرفی می‌کند. او به عمق سخنان و دانش این فرد اشاره دارد و آنها را شگفت‌انگیز می‌داند که مانند اسرار نهفته‌اند. شاعر می‌گوید که دیگران هرگز به پای او نخواهند رسید و او را نماد کمال و فضیلت می‌داند. همچنین، شاعر از زیبایی‌های آسمان و دریا مثال می‌زند تا نشان دهد که هیچ‌یک از آنها به اندازه شخصیت مورد ستایش خود برجسته نیستند. به طور کلی، این شعر به تحسین و تعریف از ویژگی‌های مثبت و عالی این شخصیت اختصاص دارد.