شمارهٔ ۷۵ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که در مدت خدمتگذاری‌اش هیچ خطایی نکرده و تلاش کرده است. او از رنج‌هایی که تحمل کرده صحبت می‌کند و به خدا می‌گوید که حالا درد و رنج او از این است که خداوند ادعا می‌کند که از حال او بی‌خبر بوده است.