شمارهٔ ۸۰ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از علاقه و ارادت خود به معشوق سخن می‌گوید. او سال‌هاست که در مدح معشوقش شعر می‌سراید، اما دریغ است که هیچ چیز از او دریافت نکرده است. در مجلسی که به خاطر مهربانی معشوق از او سؤال می‌شود، ناچار است که چیزی نگوید. اگرچه از ویژگی‌های زیبای معشوق غافل نیست، اما سعی می‌کند خاموش بماند. او می‌گوید که هرگاه شعر می‌گوید، بار سنگین انتظارات دیگران بر دوشش هست. شاعر نه تنها از مدح و هجو دیگران غمگین نمی‌شود، بلکه به خاطر عشق و ارادتش به معشوق، هر نوع صفتی را با صلح و آرامش قبول می‌کند. حتی اگر هجایش را بازگو کند، باز هم اثر زیبایی از او را به یادگار می‌گذارد و به خاطر دوستی‌اش حاضر است حتی هجایش را به قیمت بالایی بفروشد.