شمارهٔ ۸۳ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش سکندر (که نماینده قدرت و عظمت است) می‌پردازد و او را شایسته تاج و دیهیم می‌داند. بویی از گلستان او به آسمان می‌رسد و تیرش در دل دشمنانش اثر می‌گذارد. شاعر به قدرت و اراده سکندر اشاره می‌کند که او را به مانند ابراهیم دلیر می‌سازد. در عین حال، شاعر از وضعیت خود به عنوان بنده‌ای صحبت می‌کند که از عصمت آموخته، اما در تنگدستی به سر می‌برد. او به مقام سکندر احترام می‌گذارد و آرزو دارد که از برکات او بهره‌مند شود و مشکلات خود را برطرف کند.