شمارهٔ ۲۴ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دی شاه بتان با رخ رنگین می رفت
بی اسب و پیاده نغز و شیرین می رفت
شکر ز لبش به پیل بالا می ریخت
وز مستی و بیخودی چو فرزین می رفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر توصیف می‌کند که دیو شاه با چهره‌ای زیبا و رنگین به طور پیاده و به نرمی حرکت می‌کند. او به اندازه‌ای جذاب است که شکر از لبش به زمین می‌ریزد و به نظر می‌رسد در حالتی از مستی و بی‌خبری، شاداب و سرحال قدم می‌زند.