شمارهٔ ۳۸ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر فصل بهار را بسیار محبوب و گران‌قدر می‌داند و آن را مانند جان خود می‌خواند. صدای خوش بلبل او را به شگفتی وا می‌دارد. با این حال، شاعر می‌گوید که این فصل زیبا، از نظر بلبل، برگی از نوشته‌های نانوشته باقی می‌ماند. به‌عبارتی، بلبل در زیبایی‌های این فصل همواره نغمه‌هایی برای خواندن دارد که همچنان در حال نوشتن و بیان است.