شمارهٔ ۳۵ ظهیر فاریابی
ظهیر فاریابی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دی چشم تو را سِحر مطلق می زد
مکر تو رهِ گنبد ارزق می زد
تا داشتی آفتاب در سایه زلف
جان بر صفت ذره معلق می‌زد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به زیبایی و جذابیت چشم معشوق اشاره می‌کند که او را به سحر و جادوی بی‌پایان تبدیل کرده است. همچنین، با اشاره به زلف معشوق و تأثیر آفتاب بر آن، احساس می‌کند که جانش تحت تاثیر زیبایی معشوق معلق است. به طور کلی، شاعر به مجذوب‌کننده بودن و فریبندگی معشوق پرداخته است.