شمارهٔ ۴ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به ناتوانی از فرار از سختی‌ها و ظلم زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که نمی‌توان از زحمت و بی‌رحمی روزگار فرار کرد و عقل نیز از درک این رنج‌ها عاجز است. تصویر "طاس نگون" به این معناست که مانند سطلی که آب را بر سر مردم می‌ریزد، مشکلات زندگی به همگان فرود می‌آید و هیچ راهی برای گریز از آن‌ها وجود ندارد.