شمارهٔ ۴۴ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به احساسات شدید عاشقانه و عذاب‌های دل اشاره می‌کند. شاعر به وضوح بیان می‌کند که دل او درگیر عشق است و این عشق به مرگ جان و تن می‌طلبد. او به رسوایی‌های ناشی از عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از ملامت‌های دیگران (دشمن و دوست) فارغ است، زیرا زیبایی محبوبش خود به تنهایی دلیل برای عذرخواهی دل اوست.