شمارهٔ ۵۴ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زلف‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر حلقه از زلف‌ها به نوعی در یکدیگر پیچیده و نهان است. این زلف‌ها باعث می‌شوند که دل و جان انسان را بربایند و مانند زبانی در دهان یکدیگر عمل می‌کنند. بدین ترتیب، پیچیدگی و جذابیت زلف‌ها به توصیف ارتباط عمیق و گیرای عشق می‌افزاید.