شمارهٔ ۵۹ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، گویا گوینده عمر خود را در آرزوی معشوق سپری کرده است و به این نکته اشاره دارد که در عشق، هیچ‌کس را به عنوان محرم راز نمی‌شناسد. همچنین او به عمیق بودن ارتباطش با معشوق اشاره می‌کند، به گونه‌ای که اگر بخواهد خود را پیدا کند، نمی‌تواند. این ابیات حالتی از دلتنگی و غربت در عشق را به تصویر می‌کشند.