مناجات شمارهٔ ۴۲ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی! چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود فراباد دادم، یادکردن کسب است و فراموش نکردن زندگانی، زندگانی وراء دو گیتی است و کسب چنان که دانی.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این موضوع اشاره دارد که یادآوری خداوند و حقیقت وجودی انسان بسیار مهم است. شاعر اشاره می‌کند که یاد خداوند و فراموش نکردن زندگی، به نوعی کسب و کار معنوی است و زندگی واقعی در فراتر از دو جهان مادی قرار دارد. به عبارتی، یاد خدا و حقیقت وجودی، اساس زندگی روحانی و معنوی انسان را تشکیل می‌دهد.