شمارهٔ ۴۳ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
چو بستم دیده دید از رخنه مژگان نظر رویش
چو آن مرغی که از چاک قفس بیند گلستان را
تمنای تو چاک سینه و داغ جگر خواهند
دوامی هست داغ سینه و چاک گریبان را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از احساسات عمیق و درد عشق سخن می‌گوید. او با بستن چشمانش و نگریستن به زیبایی معشوقش، حس شگفت‌انگیزی را تجربه می‌کند که شبیه به مرغی است که از قفس رها شده و به گلستان می‌نگرد. همچنین، عشق و اشتیاق او به معشوق، همچون چاک‌های سینه و داغ دل اوست، که از آن نمی‌تواند رها شود و به شدت احساس می‌کند که این درد و داغ همچنان ادامه خواهد داشت.