قطعات — دیوان اشعار ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۲ — رغبت به استخوان کسی کم کند سگش
• شمارهٔ ۱ — ای خداوندی که پیر چرخ با چندین چراغ
• شمارهٔ ۳ — هرگز نبرد خاطر خوش ره به سوی ما
• شمارهٔ ۸ — صاحبا شد مدتی تا شاهدان فکرتت
• شمارهٔ ۱۰ — وسواسی نظیر تو ای شیخ ساخته
• شمارهٔ ۴ — خسرو ارباب دانش سرو اهل هنر
• شمارهٔ ۹ — خواجه آمد از سفر رفتم به قصد دیدنش
• شمارهٔ ۷ — ای افصح زمانه فصیحی که عقل کل
• شمارهٔ ۶ — ای سیدی که نور سیادت ز روی تو
• شمارهٔ ۵ — سرور ارباب همت خسرو اهل هنر
• شمارهٔ ۱۱ — حسبتالله به سست ای میر با من دوستی
• شمارهٔ ۱۵ — می‌دهند از شوق آن رخساره جان از بهر آن
• شمارهٔ ۱۲ — گمان برم که مگر سر بر آسمان سودم
• شمارهٔ ۱۸ — نشود شاد دل از وعده وصل تو مگر
• شمارهٔ ۱۶ — شاید که دیرتر کند از سینه‌ام گذر
• شمارهٔ ۱۷ — ز رویش بر فلک عکسی یست خود کی مثل او باشد
• شمارهٔ ۱۴ — عزیزی گفت با من دوش کای سلطان سوداگر
• شمارهٔ ۱۳ — گفتی که پلی بسازی از بهر خدا
• شمارهٔ ۲۲ — میر مادر منزل مردم بسی گرمی ولی
• شمارهٔ ۲۵ — عالم به غیب اگر نیست چون هر که را قرین شد
• شمارهٔ ۲۴ — خداوند کریمان باز خواهد
• شمارهٔ ۲۶ — ای آن که ز ناله میکنی منع
• شمارهٔ ۲۰ — ای دل هوای نفس کند خانه‌ات خراب
• شمارهٔ ۲۳ — ای برادر بشنو از من پند اگر فرزانه ای
• شمارهٔ ۲۱ — ز فرموده اوستادان پیش
• شمارهٔ ۱۹ — هزار چشم درفشان و دامن‌پرور
• شمارهٔ ۲۸ — کارم چنان نبسته که روز وصال یار
• شمارهٔ ۲۹ — هر پاره ای فتاده به جایی ز جور یار
• شمارهٔ ۳۱ — گرز آن که دوش از سر غفلت به دقت خواب
• شمارهٔ ۲۷ — خداوند آگهی کایم به خدمت
• شمارهٔ ۳۲ — نظام دین و دینا قره العین رسول الله
• شمارهٔ ۳۴ — شب و روزند انبای زمانه
• شمارهٔ ۳۳ — ای که هرگز نشود مست کسی
• شمارهٔ ۳۰ — ای که چرخت ندیده است نظیر
• شمارهٔ ۳۷ — اهل دنیا سخت نا اهلند گفتم ترکشان
• شمارهٔ ۳۵ — ای پسر گر هرزه خند و بی جا باشی چو گل
• شمارهٔ ۳۹ — شرط تأثیر ریاضت طینت پاک است و بس
• شمارهٔ ۴۰ — مال دنیا سایه است و اهل دنیا آفتاب
• شمارهٔ ۳۸ — شکل ماه نو بدیدم در میان کهکشان
• شمارهٔ ۴۲ — وصل بیش از هجر جان سوزد نبینی عندلیب
• شمارهٔ ۴۱ — شعله ی شوق تو از پا ننشیند به عبث
• شمارهٔ ۳۶ — گرچه مستی می کند از قید غم فارغ تو را
• شمارهٔ ۴۵ — رد صله ی خواجه نه زان بود که کم بود
• شمارهٔ ۴۴ — داده‌ام ایمان به کفر زلف آن ترسابچه
• شمارهٔ ۴۳ — چو بستم دیده دید از رخنه مژگان نظر رویش