شمارهٔ ۳۳ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از عشق و شهامت سخن می‌گوید. او به خاطر عشقش آماده است که جانش را فدای آن کند و بی‌سرمایه از قید زیان رها باشد. او به نصیحت‌ها گوش نمی‌دهد و از دوستانش دست نمی‌کشد، هرچند ممکن است به او بگویند که این کار نادرست است. وجود او مانند تار مویی است که در زلف معشوق پنهان شده و از او درس دیده که چگونه دلش را در دل دیگری پنهان کند. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی زلف معشوق می‌تواند دل‌ها را به خود مشغول کند و متاعی که غنیمتی ارزشمند است باید پنهان بماند.